W Tbilisi według projektu Aleksandra Rogojskiego powstał secesyjny Dom Kaukaskiego Oficerskiego Towarzystwa Ekonomicznego (dziś siedziba banku TBC przy ul. K. Marjanishvili 25). Budynek pełen jest ciekawych detali nawiązujących do jego dawnej funkcji – w dekoracjach można zobaczyć kaduceusz, czyli laskę oplecioną dwoma wężami, oraz skrzydlate hełmy Hermesa, które od wieków symbolizują handel i wymianę.

To rzadki przykład architektury, w której ozdoby tak wyraźnie „opowiadają”, do czego służył budynek. Wnętrze również robi duże wrażenie – szczególnie okrągła sala na drugim piętrze z żebrowym stropem oraz kopułowa sala na trzecim piętrze, które nadają przestrzeni reprezentacyjny i niemal pałacowy charakter.

Zaprojektowany przez Stefana Kryczyńskiego (kolejną wielką postać, która przyczyniła się do uświetnienia wizerunku Tbilisi z przełomu XIX i XX wieku) Dom Ludowy w Tbilisi (dzisiejszy Teatr im. Kote Mardżaniszwili) na planie prostokąta. Jego bryła jest bardzo zróżnicowana i dynamiczna; składała się z wielu części o różnych dachach, z attykami, sterczynami i balustradami.

Reprezentacyjna fasada wyróżnia się wysokim szczytem z łukowym gzymsem, małymi kopułami na narożnikach oraz dekoracyjną, kutą balustradą. Ściany potraktowano jak formę rzeźbiarską, stosując różnorodne okna i bogate detale architektoniczne. Całość uzupełniały ozdoby, m.in. korowód muz, maski oraz secesyjne i historyzujące motywy, które nadały budynkowi wyjątkowo dekoracyjny charakter.

Z inicjatywy ks. Maksymiliana Orłowskiego (urodzonego w polskiej rodzinie szlacheckiej mieszkającej na ziemi kijowskiej) rozpoczęto budowę nowego kościoła katolickiego na Kaukazie, który w czasach komunizmu stał się jedynym działającym ośrodkiem katolickim i ważnym centrum polskości.

Początkowo wierni sprzeciwiali się wyburzeniu starej świątyni, dlatego zaproponowano budowę drugiego kościoła – m.in. z powodu tłoku wywołanego obecnością licznych żołnierzy i oficerów.

Procedury trwały kilka lat, mimo gotowego projektu i dokumentów, i dopiero w 1867 r. uzyskano zgodę na budowę. Prace prowadzono w latach 1870–1877, a koszty znacznie przekroczyły plan. Świątynię wsparli licznie wierni, w tym polska arystokracja i żołnierze, dlatego nazywano ją „polskim kościołem”. Po otwarciu w 1878 r. parafia szybko rosła – od ponad 1600 wiernych do nawet 10 tysięcy w czasie I wojny światowej.